ആഗോള താപനത്തിന്റെ ഫലമായി ഭൂമിയുടെ ചൂട് വര്ധിക്കുന്നു എന്ന് മുറവിളി കൂട്ടുമ്പോഴും , താപനത്തിന് കാരണക്കാരായത് നമ്മള് ഓരോരുത്തരും തന്നെ യാണെന്ന് നാം മറന്നു പോകുന്നു. പ്രകൃതിയെയും, പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളെയും വേണ്ടതിലേറെ ചൂഷണം ചെയ്യുമ്പോള് അതിനെതിരെയുള്ള പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവിക പ്രതികരണം മാത്രമാണ് ആഗോളതാപനം. ഒരു ജനതയെ സംബന്ധിച്ച് വികസനം ഒഴിച്ചുകൂടാന് ആകാത്തതാണ്. എന്നാല് വികസനത്തിന്റെ പേരില് ഒരു മരം മുറിച്ചു മാറ്റുമ്പോള് , സുരക്ഷിതമായി വളരാന് കഴിയുന്നിടങ്ങളില് ഒന്നോ രണ്ടോ തൈ ചെടികള് വച്ച് പിടിപ്പിക്കാന് പോലും നമ്മള് ശ്രമിക്കുന്നില്ല, . ഇന്ന് ഭൂമിയാകെ വരണ്ടുണങ്ങി, പുഴകളും നദികളുമൊക്കെ വറ്റി , കുറ്റിയറ്റ നെല്പാടങ്ങളും വംശം അറ്റ ജീവജാലങ്ങലുമായി ഭൂമി തേങ്ങുകയാണ് , ഞാന് പഠിക്കുന്ന സമയം ബോട്ടണി ക്ലാസ്സില് തുമ്പച്ചെടി കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവര് ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള് രണ്ടു മൂന്നു പേര് എഴുന്നേറ്റു നിന്ന്, അത് കണ്ടു എനിക്ക് അത്ഭുതമായിരുന്നു, തുമ്പച്ചെടി കണ്ടിട്ടില്ല എന്ന് ഇവര് കള്ളം പറയുകയായിരിക്കും എന്ന് ഞാന് കരുതി കാരണം എന്റെ ഗ്രാമത്തില് അന്നൊക്കെ നിറയെ തുമ്പയും , കാക്കപ്പൂവും ,തെച്ചിയും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ ഇന്ന് ഞാന് പോലും എന്റെ ഗ്രാമത്തില് ഒരു തുംബചെടിയെ തേടി അലയേണ്ടി വരുന്നു, ഒരു കാക്ക പൂവിന്റെ സൌന്ദര്യം ഓർമ്മകളിൽ മാത്രമാകുന്നു . എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് നഷ്ട്ടമാകുന്ന നന്മകള് കണ്ടു വേദനയോടെ വിലപിച്ചു പോകുന്നു, . നമ്മുടെയൊക്കെ മനസ്സുകളില് നിന്ന് എന്നോ പടിയിറങ്ങിപ്പോയ ഒത്തിരി നന്മകളും, സ്നേഹവുമൊക്കെ പോലെ , പ്രകൃതിയെയും നമ്മള് അവഗണിക്കുന്നു. എന്നാലും എവിടെയൊക്കെയോ ഉയര്ന്നു കേള്ക്കുന്ന ചില വേറിട്ട ശബ്ദങ്ങളും , കടുത്ത ചൂടിലും പിടിച്ചു നില്ക്കുന്ന ചില പച്ചതുരുതുകളുടെ ശീതളിമയും നമുക്ക് പ്രതീക്ഷ നല്കുന്നു.... , നഷ്ട്ടസൌഭാഗ്യം എന്നാ എന്റെ കവിത പ്രക്രിതിസ്നേഹികല്ക്കായി സമര്പ്പിക്കുന്നു.
പച്ചില ചാര്ത്തു പുതച്ചു നില്ക്കും
മലയാള നാടിതിന്നുഓര്മ്മ മാത്രം
വ്യര്തമാം ജീവിത യാത്രയിങ്കല്
വെട്ടി തെളിക്കുന്നു വനങ്ങളെല്ലാം
തേനൂറും മാങ്കനി നല്കിയോരെന്
തൈ മാവിന് ചുവടും മുറിച്ചു നിങ്ങള്
മാവിന്റെ തുഞ്ചത്ത് രാ പാര്തിരുന്നോരാ
പറവതന് ദുഖംഇതാരറിയാന്
കുളിര് കാറ്റില് ഇളകുന്ന പാടങ്ങലില്ലിവിടെ
മധുര ഗാനം പൊഴിക്കും കുയിലുകളും
ഒരു കുഞ്ഞു തെന്നല് ഒന്നെകിടുവാന്
കൊടും വേനലില് തണല് തൊട്ടിലാകാന്
ഇനിയില്ല ഒരു വൃക്ഷ ചുവടു പോലും
ഒരു കുഞ്ഞു പൂവിന്റെ ഗന്ധം പടര്ത്താന്
ശേഷിപ്പതില്ല ഒരു വല്ലി പോലും
ആദി കവി വാക്യം ഒരുമിച്ചു പാടാം
അരുതരുതു കാട്ടാളാ നിന് ക്രുര വൃത്തി
ശന്തയാം പ്രകൃതിയെ ദ്രോഹിചീടുകിൽ
സംഹാര രുദ്രയാം അവള് ഒരു നാള്
അവള് തന് താണ്ഡവ നടനത്തില്
ക്ഷണ ഭംഗുരംമാനുഷര് തന് ജീവിതം
ഹാ കഷ്ട്ടം വിലപിക്കുമ്പോഴും
നഷ്ട്ട സൌഭാഗ്യ സ്വപ്നങ്ങള് തന് -
വേദന കണ്ണുനീര് മുത്തായി പതിക്കുന്നു ഭൂമിയില്..............
പച്ചില ചാര്ത്തു പുതച്ചു നില്ക്കും
മലയാള നാടിതിന്നുഓര്മ്മ മാത്രം
വ്യര്തമാം ജീവിത യാത്രയിങ്കല്
വെട്ടി തെളിക്കുന്നു വനങ്ങളെല്ലാം
തേനൂറും മാങ്കനി നല്കിയോരെന്
തൈ മാവിന് ചുവടും മുറിച്ചു നിങ്ങള്
മാവിന്റെ തുഞ്ചത്ത് രാ പാര്തിരുന്നോരാ
പറവതന് ദുഖംഇതാരറിയാന്
കുളിര് കാറ്റില് ഇളകുന്ന പാടങ്ങലില്ലിവിടെ
മധുര ഗാനം പൊഴിക്കും കുയിലുകളും
ഒരു കുഞ്ഞു തെന്നല് ഒന്നെകിടുവാന്
കൊടും വേനലില് തണല് തൊട്ടിലാകാന്
ഇനിയില്ല ഒരു വൃക്ഷ ചുവടു പോലും
ഒരു കുഞ്ഞു പൂവിന്റെ ഗന്ധം പടര്ത്താന്
ശേഷിപ്പതില്ല ഒരു വല്ലി പോലും
ആദി കവി വാക്യം ഒരുമിച്ചു പാടാം
അരുതരുതു കാട്ടാളാ നിന് ക്രുര വൃത്തി
ശന്തയാം പ്രകൃതിയെ ദ്രോഹിചീടുകിൽ
സംഹാര രുദ്രയാം അവള് ഒരു നാള്
അവള് തന് താണ്ഡവ നടനത്തില്
ക്ഷണ ഭംഗുരംമാനുഷര് തന് ജീവിതം
ഹാ കഷ്ട്ടം വിലപിക്കുമ്പോഴും
നഷ്ട്ട സൌഭാഗ്യ സ്വപ്നങ്ങള് തന് -
വേദന കണ്ണുനീര് മുത്തായി പതിക്കുന്നു ഭൂമിയില്..............
